Strona GłównaStrona Główna
FAQ  Szukaj  Użytkownicy  Grupy Rejestracja  Album  Zaloguj

Poprzedni temat :: Następny temat
140 lat ma ochocka Kolejówka- zaczęło się już w 1872 roku.
Autor Wiadomość
Baba Jaga 

Dołączyła: 21 Sty 2011
Posty: 709
Skąd: Warszawa, Ochota-Szczęśliwice.
Wysłany: 2013-10-11, 10:31   140 lat ma ochocka Kolejówka- zaczęło się już w 1872 roku.

140 lat ochockiego technikum kolejowego. Wszystko zaczęło się już w 1872 roku od założenia Warsztatu Instruktorskiego przez wielkiego finansistę i filantropa Leopolda Kronenberga.

Na stronie internetowej szkoły www.swysocki.edu.pl pojawiło się ogłoszenie:

Z okazji Jubileuszu 140-lecia najstarszej średniej szkoły technicznej w Polsce.
Absolwenci spotykają się w sobotę 12 października 2013 roku.

Poza tym widnieje na stronie wpis :
Nasza szkoła istnieje
od 25.08.1873 roku,
czyli -642782 dni!


oraz informacja -

Oni byli uczniami naszej szkoły:
• Konstanty Ildefons Gałczyński - poeta
• Aleksander Janowski - krajoznawca, założyciel Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego (obecnie PTTK)
• Edward Krynicki - inżynier, pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, później wykładowca szkół kanadyjskich
• Zygmunt Makowski - inżynier, wykładowca Imperial College w Londynie
• Zenon Nowosz - sportowiec - lekkoatleta, sprinter, mistrz Europy z 1978 r.
• Władysław Podkowiński - malarz
• Wacław Sieroszewski - powieściopisarz
• Tomasz Traczyński - aktor
• Marian Woronin - sportowiec - lekkoatleta, sprinter, wicemistrz olimpijski z 1980 r.
• Dariusz Zawiślak - reżyser, producent filmowy i scenarzysta


Pierwsze wzmianki o szkole pochodzą z 1872 roku, kiedy to narodził się pomysł stworzenia placówki zawodowej. W 1873 na wniosek znanego warszawskiego bankiera, filantropa działacza społecznego Leopolda Kronenberga powstał Warsztat Instruktorski. W ten sposób narodziła się nasza szkoła, która wielokrotnie zmieniając nazwę i adres, wierna była jednemu:
Kształciła zawsze na wysokim poziomie i wychowywała w duchu patriotyzmu.

Szkoła chwali się swoimi przymiotami (poniżej), mogę je potwierdzić. Byłam w szkole, rozmawiałam z Dyrektorem szkoły i nauczycielkami. Mam jak najlepsze wrażenia co do stosunku kadry do uczniów oraz tradycji, honoru i wielkiego znaczenia szkoły dla młodego pokolenia. Zgadzam z poniższymi przymiotami :

• szkoła jest czysta, przestronna i zadbana

• nasza szkoła jest otwarta dla rodziców

• prężnie rozwija się Samorząd Uczniowski

• w placówce istnieje wiele zajęć dodatkowych, np. SKS czy Koło PTTK
Dodałabym jeszcze, że szkoła jest otwarta i serdeczna w stosunku do rodziców i gości szkoły - bo tak właśnie mnie przyjęła - bądź co bądź po prostu rodzica ale i ciekawskiego gościa. ;-)

W szkole działają:
• Zespół Małych Form Teatralnych
• Przedmiotowe koła zainteresowań
• Szkolny Klub Sportowy
• Szkolne Koło PTTK
• Młodzieżowy klub wolontariatu - "Klub Ośmiu"
• Obserwatorium astronomiczne :!:

Co do ostatniego - istnieje możliwość skorzystania z Obserwatorium przez uczniów innych szkół po uprzednim uzgodnieniu z Dyrektorem Zespołu Szkół im. S. Wysockiego.

O Kronenbergach i o technikum kolejowym napisała u nas Arcyhistoria pod linkiem: :arrow: http://www.forum-ochoty.o...-vt521.htm#1693

Aleksander Janowski, twórca PTK, uczeń Szkoły Technicznej Kolejowej.JPG
W latach 1881-1885 do Szkoły Technicznej Kolejowej Towarzystwa Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej, poprzedniczki Technikum Kolejowego w Warszawie uczęszczał Aleksander Janowski, założyciel Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego.
Plik ściągnięto 28 raz(y) 3,29 MB

Kolejówka na Ochocie.JPG
Plik ściągnięto 42 raz(y) 3,62 MB

Historia tzw. kolejówki w Warszawie.jpg
Plik ściągnięto 97 raz(y) 100,25 KB

_________________
BABA JAGA
Ostatnio zmieniony przez Baba Jaga 2013-10-11, 10:44, w całości zmieniany 1 raz  
 
 
Arcyhistoria 

Pomogła: 2 razy
Dołączyła: 04 Kwi 2011
Posty: 47
Skąd: Warszawa
Wysłany: 2013-10-17, 22:32   

HISTORIA TECHNIKUM KOLEJOWEGO

Szkoła o której tu piszemy posiada trwałe miejsce w dziejach warszawskiej oświaty. Jest pierwszą tego typu i jedną z najstarszych placówek kształcenia zawodowego w Polsce, zasłużoną kuźnią wiedzy technicznej, od początku swego istnienia związaną z dziejami kolei żelaznych. Jest także jedną z najstarszych warszawskich szkół na poziomie średnim wpisaną w historię miasta w sposób znaczący. Powstała w bardzo trudnym okresie dziejów po klęsce powstania styczniowego, w czasach nasilających się represji politycznych wymierzonych również w polskie szkolnictwo. Od początku związała się z postępem stanowiąc jego ważne ogniwo i sama z kolei warunkując jego dalszą realizację. W przeciągu całej swojej egzystencji zasilała wydatnie setkami dobrze przygotowanych absolwentów środowisko pracowników technicznych kolei zdając codziennie egzamin w praktyce i służąc jednemu z najbardziej newralgicznych działów gospodarki narodowej.

Najwcześniejsze wzmianki o początkach warszawskiej szkoły kolejowej pochodzą z lat 1872 - 1873. Był to czas, kiedy po uporczywej kampanii prasowej przeciwko ówczesnemu zarządowi Towarzystwa Kolei Warszawsko - Wiedeńskiej ster tego zarządu z rąk Niemców przeszedł do Polaków oraz Rosjan. Faktycznym szefem został Leopold Kronenberg stojący wówczas u szczytu swojej kariery jako działacz gospodarczy. Niewątpliwie więc z jego osobą wiązać należy początki warszawskiej uczelni kolejowej. Kronenberg a potem jego synowie zapisali się trwale na polu wielokierunkowych poczynań w dziedzinie rozwoju szkolnictwa zawodowego, kolejowego oraz handlowego.

Z tych to więc działań wyszły ówczesne pomysły stworzenia szkoły zawodowej dla młodych robotników, nie posiadającej jeszcze charakteru właściwej szkoły technicznej na poziomie średnim.

W dniu 25 sierpnia 1875 r. została ostatecznie zatwierdzona przez ministra komunikacji Posjeta tzw. czasowa ustawa powołująca do życia Szkołę Techniczną Warszawsko - Wiedeńskiej Kolei Żelaznej.

Wkrótce rozpoczęto rekrutację uczniów. Ustalono maksymalną liczbę uczniów w klasie na 40, stawiając warunek, że mogą nimi być tylko poddani rosyjscy. Minimum wieku przyjęcia do 1 klasy specjalnej ustalono na 13 lat zastrzegając, że nie przyjmie się ich w ogóle do klasy 3 specjalnej. Uczniowie szkoły uzyskiwali prawa pracowników obu linii kolei, mieli zapewnione bezpłatne podręczniki, opiekę lekarską, do czego zobowiązywały się Towarzystwa tych kolei. Kandydaci do szkoły winni wykazywać się znajomością głównych zasad religijnych oraz posiadać umiejętność czytania i pisania w językach polskim i rosyjskim, znać cztery działania arytmetyczne, a także orientować się w zakresie obowiązujących w kraju miar i wag. Nauka trwała 24 godziny tygodniowo, codziennie od 8 do 12.00. Uczono religii, języków: polskiego i rosyjskiego, arytmetyki i rysunków.

Do pierwszej rady szkolnej wchodzili: ówczesny dyrektor naczelny kolei Gustaw Findeisen, naczelnik biura Rady Zarządzającej Bronisław Plewiński, wyższy urzędnik Wydziału Transportu Karol Strasburger, główny mechanik Stanisław Praus oraz inspektor Szkoły Wojciech Grochowski.

W pierwszym okresie swego istnienia szkoła nosiła raczej jeszcze charakter rzemieślniczy. To dopiero w miarę jej rozwoju poziom nauczania, ogólna organizacja i struktura wewnętrzna wzniosły się na poziom właściwej szkoły średniej technicznej. Dopiero z kierownictwem inż. L. Wojno wiąże się w dziejach tej placówki podniesienie tego poziomu bardzo wysoko, bodajże najwyżej w skali innych uczelni tego typu w ówczesnej Rosji. W latach 1876-1882 czyli właśnie za kierownictwa inż Wojno dokonały się tutaj zasadnicze przemiany. Ogarnęły one całość procesu nauczania doskonalonego stopniowo i konsekwentnie, nie bez uważnego studiowania doświadczeń innych tego typu szkół w kraju i za granicą.

Już w 1908 na 35-lecie istnienia szkoły licząc od 1873 r. doszło do zjazdu jej wychowanków. W oparciu o rozesłaną ankietę do absolwentów uczelni zgromadzono obfity materiał statystyczny ilustrujący dzieje tej placówki oraz losy jej uczniów. I zjazd byłych wychowanków miał miejsce w dniach 31 października i 1 listopada 1909 r. Było to już w czasie, gdy wskutek decyzji władz Szkoła Techniczna kolei Warszawsko - Wiedeńskiej uległa rozwiązaniu w czerwcu 1908 r. Jednak likwidacja szkoły w 1908 r. przez władze rosyjskie nie oznaczała przerwania wieloletniego ciągu historii szkolnictwa kolejowego. Nie była też wyrwą w dziejach warszawskiej Szkoły Technicznej, chociaż oznaczała dość istotną zmianę w charakterze tej uczelni.

W tym samym 1908 r. Rada Zarządzająca Drogi Żelaznej Warszawsko - Wiedeńskiej otrzymała zgodę na uruchomienie prywatnej 6-klasowej szkoły realnej z językiem wykładowym polskim oraz dodatkową klasą siódmą. Kandydatów do nauki w tej placówce oświatowej napłynęło bardzo dużo, tak więc klasy były liczne, dublujące się, a nawet potrójne. Szkoła, mimo zmiany charakteru placówki kształcenia technicznego, utrzymywała pewne cechy poprzednie. Była de facto szkołą ogólnokształcącą kolejową z pewnymi elementami nauki zawodu kolejarza. W dawnym budynku wykorzystywano wszystkie pomieszczenia na te cele, przystosowując poszczególne sale po klasach zawodowych do nowych potrzeb. Obok przedmiotów ogólnokształcących, z naciskiem dużym na nauki matematyczno-fizyczne, prowadzono zajęcia praktyczne, zawodowe w warsztatach, na podobieństwo dawnej uczelni.

Wybuch pierwszej wojny światowej w dniu 1 sierpnia 1914 zamknął bezpowrotnie epokę, określaną niekiedy jako piękny wiek dziewiętnasty. Odchodziła razem z nim w przeszłość zmora czasów niewoli, zbliżał się czas wielkich przemian, w wyniku których naród polski miał odzyskać niepodległość. Losy szkoły kolejowej w latach tej wojny potoczyły się dwoma torami. Już w końcu sierpnia 1914 r. w obliczu ofensywy niemieckiej i zagrożenia Warszawy władze rosyjskie nakazały ewakuację szkoły do Wilna. Ale tylko personel rosyjski poszedł za tym zarządzeniem. Dalszy bieg wypadków na froncie spowodował ustabilizowanie się na pewien czas linii frontu na zachód od Wisły. Ewakuację szkoły wstrzymano, zajęcia trwały dalej. W piątek 16 października 1914 r. bomba z niemieckiego samolotu upadła w pobliżu szkoły na ulicę obok hotelu "Polonia" zabijając kilku ludzi. Zapachniało grozą wojenną również w samej szkole. Huk dział niemieckich ostrzeliwujących wówczas zachodnie przedpola Woli, pogłębiał nastrój paniki i zagrożenia. Nadal jednak trwały zajęcia lekcyjne... Perturbacje związane z ewakuacją spowodowały, że nowy rok szkolny rozpoczęto dopiero w listopadzie 1915 r. w Moskwie, gdzie ostatecznie znaleziono locum.

Tak zastał szkołę wybuch rewolucji 1917 r., najpierw lutowej, potem październikowej. Stanowisko nowych władz, już Rosji radzieckiej, umożliwiło wprowadzenie do szkoły języka polskiego w ostatnim roku jej pracy w Moskwie.

Po upaństwowieniu w 1919 r. szkoła funkcjonowała przez pierwsze lata do 1923 r. według dawniejszych zasad organizacyjnych i programowych z lat 1915-1918. W dniu 26 czerwca 1923 r. otrzymała dopiero własny status na zasadzie którego przystąpiono wówczas do zorganizowania wydziałów: Mechaniczno-Elektrycznego, Drogowo-Budowlanego i Eksploatacyjnego. Weszły też w życie nowo przygotowane plany oraz programy nauczania. Nad całością czuwał resort Ministerstwa Oświaty poprzez swój Departament Szkolnictwa Zawodowego. W tym kształcie organizacyjnym szkoła przetrwała do 1938 roku, kiedy razem z reformą całego systemu szkolnictwa średniego przekształcono ją w Państwowe Liceum Komunikacyjne. Poziom nauczania w w szkole kolejowej przez cały czas jej istnienia był bardzo wysoki. Uchodziła ona w opinii społeczeństwa za jedną z najlepszych szkół średnich, dostarczała dobrze przygotowanych kadr do pracy na kolei i innych działów gospodarki.

Od 27 maja 1929 r. dyrektorem szkoły został jej uprzedni wychowanek Edmund Burzacki (1873 - 1952), absolwent politechniki w Karlsruhe w Niemczech, zatrudniony następnie przez dłuższy czas w krajowym przemyśle elektrotechnicznym, a od 1924/25 roku szkolnego w macierzystej uczelni jako nauczyciel. Był dyrektorem szkoły do 1934 r. zasługując na miano dobrego organizatora i wychowawcy. W opinii współpracowników pozostał jako człowiek dbający o właściwy poziom egzystencji szkoły, opanowany, pełen taktu i łagodności w stosunkach z młodzieżą.

Po przejściu na emeryturę E. Burzackiego jego następcą został inżynier Michał Ślusarski (1897 - 1944), wieloletni nauczyciel oraz kierownik Wydziału Mechanicznego w szkole. Po ukończeniu szkoły średniej w Łodzi studiował na Wydziale Mechanicznym w Politechnice Warszawskiej otrzymując dyplom inżyniera - technologa.

Podniosłymi wydarzeniami w życiu uczelni były kolejne jubileusze 50 oraz 60 - lecia jej istnienia stając się elementem spajającym całą młodzież i grono nauczycielskie z pięknymi tradycjami, pamięcią kolegów z najstarszych roczników oraz zasłużonych nauczycieli i wychowawców. Obchodzone już w niepodległej Polsce akcentowały te jubileusze szczególne miejsca szkoły w procesie walki o jej istnienie w trudnej epoce niewoli.

Istniejąca wówczas szkoła trwale wpisała się w krajobraz warszawskiej oświaty zawodowej zdobywając sobie w tym środowisku znaczną pozycję. Popularną "kolejówkę" znała cała warszawska młodzież. Ceniono jej absolwentów jako dobrych fachowców i zatrudniano ich w różnych przedsiębiorstwach przemysłowych na odpowiedzialnych niekiedy stanowiskach.
ŹRÓDŁO: :arrow: http://www.technikumkolejowe.com/historia.html

zabytkowa lokomotywa przed Kolejówką.JPG
Stara i piękna lokomotywa znana na Ochocie - stoi przed budynkiem Zespołu Szkół im. inż. S. Wysockiego czyli dawnej Kolejówki.
Plik ściągnięto 32 raz(y) 3,01 MB

Ostatnio zmieniony przez Arcyhistoria 2013-10-17, 22:53, w całości zmieniany 2 razy  
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Odpowiedz do tematu
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Możesz ściągać załączniki na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group
Template forumix v 0.2 modified by Nasedo. Done by Forum Wielotematyczne
stat4u
Kopiowanie tre?ci i zdj?? z portalu i forum bez zezwolenia zabronione